Arkadaşım Ankara

…. ve hayalleri olmayan insanların doldurduğu bir dünyada yaşamanın o acı lezzetsizliği her çeçen çün biraz daha belli ediyordu kendini. Duvar soğukluğunda zamanlar kaplamıştı her tarafı, renksiz çiçeklerin açtığı baharlar çeldi sonra. Onlar ellerinden alınmış ideallerinin arkasından koşamayacak kadar hapistiler, yolisundular sabahı sabaha kavuşturan ılık çeçeler den…Büyükler hiç bilemediler neydi yanlış olan? Kocaman bedenleri ve çok sevdikleri ciddi surat/arıyla otururken demir bacaklı koltuklarında, çocuklar çoktan çekip çittiler, ceride kalan öldürülmüş hayaller de olsa, onlar ranza altlarında birbirlerine sarılarak, misket koydukları ceplerine fikirlerini doldur­dular…