“Hugo’yu kralcılıkla suçlayanlar, devrimciler, gerçeği en iyi kendilerinin bildiğini sanırlar. Oysa her gerçekçilik devrimci değildir (…) Sanat sanat içindir aşıklarının, gerek kaçkını gerçekçilerin koyduğu ilkelerle yetinirsen gerçekçiliği suçlu sandalyesine oturtulmuş oluruz (…) Tarihin, bilimsel toplumcu kuramının gözünü açtığı, toplumculuğu yaşayan günümüz yazarları, işte bu nedenledir ki, sanat sanat içindir görüşünü savunanlara, cumhuriyetçi olsalar bile cephe alır da. Victor Hugo gibi monarşistlere gönül bağlılığı duyar (…)”