“Ey şah!Ne kadar korurlarsa korusunlar seni devrilmeye mahkumsun” Sürekli yarın telaşındayız.Kapatıp gözlerimizi bugüne; hayallerimizi umutlarımızı yarınlara saklıyoruz. Paslanmış yüreğimizden kirli sevgiler akıtıyoruz karşımızdakinin yüreğine. ”Önce ben!” dediğimiz zamanları yaşıyoruz. Hatta başkalarının hayatını da kullanıyoruz fütursuzca, kendimizinmiş gibi. Çünkü bizler ”Mutsuz Ruhlar Ülkesinin ” insanlarıyız. Başkalarının acılarından zevk alıyoruz. Ve ne kötüdür ki; gittikçe çoğalıyoruz.’’