Kafesin içinde vatan hasreti çeken bülbül için ne çok üzülmüştüm o zaman.   Bütün bülbüllerin kafeste yaşadığını sanırdım. Babam, “Kızım Dilşah,   bülbülün yeri kafes değil; gül dalıdır. Bülbül güle âşık olmasa, böyle yanık yanık ötmese, insanlar da onu yakalayıp kafese koymazlardı. Bülbülün çektiği dilinin belasıdır,” dedi.  Sonra da bir bülbül şarkısı söylemeye başladı:Aşık der ki bende vur,Suyu kaldır bende vur,Yedi yerimde yarem var,Bir ok al sen de vur.