Köy Yarenliği

Köy, köylü, yarenlik..Artık köy mü var?Köylü mü kaldı?Yarenlik eden mi var?1964-84 arasında yazıldı bu öykümsü kır yazıları..Bu 20 yıllık zaman içinde köy de vardı, yarenlik de vardı.1984 sanki bir milat gibi.Frenkçesiyle ütopik geliyor bu yazılar şimdi. 1964 Ankara’da üniversite öğrenciliğimin ilk yılı. 4 saat otobüs yolculuğuyla ulaşılan köyümü çok özlerdim. Annemi, babamı, küçük kardaşımı, ablalarımı, yakınlarımı, çocukluk arkadaşlarımı; kırları, bağları, tarlaları..Mektup yazmayı severdim..Özlemlerimi kağıda dökerdim. Amma haftada iki mektup yazsam, iki ayda bir mektup gelmezdi. Dersler biter bitmez de köye dönerdim. Çiftçiyle, rençberle, ırgatla, avcıyla, çobanla, kır bekçisiyle yarenliği severdim..Yine frenkçe bir sözle, nostalji için okunabilir bu yazılar.Evet..1984’e, dek köy de vardı, köylü de vardı..Yarenlik de vardı..