uyku ölüm gibiydi gözlerimizde sabahı bekleyenakıp giden söğüt rengiözlem kokulu suacıdenize varmadan kuruyan pınaryaşamı çağıran sesiyleo gün:”bu deve bir gün elbether evin kapısına çökecek!…”böyle bitirmişti türküsünübir sabah hiç uyanmayan annem. Aralık’94