Boşluğa Mektuplar

Bilir misin ne kadar alışıktır insanoğlu ölüme? – O`nsuz olamam- dediği kim varsa toprağın karanlığına emnaet eder, haykırı ki! ses telleri boğazına dolaşırcasına, sanki bir zaman sonra hiç alışmayacakmışçasına. Ama ben öyle miyim? Yokluğum varlığımdan daha acıdır ve belki de yokluğumdur adımın asıl sahibi, kimbilir? Sen bilmiyorsun, ben ölümsüzüm aslında. Daha yakından tanı beni – varlığım mı yokluğum mu beni ben yapan? Sana biraz kendimden bahsedeceğim; benim adım aşk!